Osteria Guitare in Sint-Gillis brengt Romeinse keuken met huiselijke inslag
In Sint-Gillis opent Alberto Piromallo een osteria waar verse pasta en oud familierecept uit de Abruzzen centraal staan, met aandacht voor orgaanvlees en vegetarische opties.

In Sint-Gillis is Osteria Guitare neergestreken, een eetgelegenheid waar chef Alberto Piromallo de sfeer van een Italiaanse buurtkroeg wil oproepen. De Romeinse kok put voor zijn kaart uit verhalen die hij hoorde over grootmoeders op het Italiaanse platteland in de jaren na de Tweede Wereldoorlog. Dat vertaalt zich in gerechten die eerder op traditie dan op spektakel leunen.
Het meest in het oog springende voorbeeld is de spaghetti alla chitarra, een specialiteit uit de Abruzzen. De pasta krijgt een vierkante vorm in plaats van de gebruikelijke ronde doorsnede, doordat het deeg over een raam met gespannen draden wordt gelegd en gesneden. Die draden doen denken aan de snaren van een gitaar, wat meteen ook de naam van het huis verklaart.
De inrichting volgt dezelfde logica. Houten tafels, groene wandpanelen, lampen van geëmailleerd metaal en een verzameling kookboeken moeten het begrip osteria letterlijk maken: een ongedwongen plek waar wijn en eenvoudige, huiselijke gerechten de boventoon voeren.
Orgaanvlees en groenten naast elkaar
Bij de voorgerechten valt de animelle, carota, cavolo nero e nocciole op, een bereiding met lamszwezerik, wortel, Toscaanse boerenkool en hazelnoot, die 19 euro kost. De zwezerik is met zorg klaargemaakt en verraadt het handwerk van een ervaren kok. De groenten begeleiden het vlees zonder het te overstemmen, terwijl de geroosterde hazelnoten een extra dimensie toevoegen.
De keuze om orgaanvlees op de kaart te zetten, is opvallend. Dergelijke producten verdwijnen steeds vaker uit restaurants uit vrees dat klanten ervan wegblijven. Piromallo draait die logica om en zet de bereiding weer in de kijker.
Toch is er voor vegetariërs eveneens gezorgd: bij elk onderdeel van het menu bestaat een plantaardig alternatief.
Klassiekers met zorg bereid
Bij de pastagerechten bevestigt de spaghetti alla carbonara, tegen 20 euro, het beeld. De pasta heeft een stevige beet en gaat gepaard met een royale saus waarin de pepermolen ruim aan bod komt. De aglio, olio e peperoncino kost 17 euro en krijgt van paneermeel extra smaak en textuur.
Het zijn geen gerechten waarmee de keuken wil imponeren, maar klassiekers die zo nauwgezet worden uitgevoerd dat ze moeilijk te weerstaan zijn. Bij het dessert ligt de beoordeling genuanceerder: de torta caprese met citroen, sinaasappel en amandel, voor 10 euro, weet minder te overtuigen dan de rest van de maaltijd.
De bediening oogst daarentegen louter lof: hartelijk, oplettend en met oprechte belangstelling voor de gasten. De wijnkaart is eerder klassiek opgebouwd, maar bevat ook een witte en een rode natuurwijn van Davide Xodo, die per glas worden geschonken aan 8,50 euro.
Waarom de naam verwijst naar een snaarinstrument
De spaghetti alla chitarra is niet toevallig het uithangbord van het huis. Het instrument waarmee de pasta wordt gesneden, bestaat uit een houten frame met metalen snaren op spanning. Het deeg wordt eroverheen gelegd en met een deegroller door de draden geduwd, waardoor vierkante slierten ontstaan die iets dikker en ruwer zijn dan machinaal gemaakte pasta. Die structuur houdt saus beter vast.
De techniek is diep geworteld in de keuken van de Abruzzen, een bergachtige regio in Midden-Italië waar de pasta traditioneel met de hand werd gemaakt. Door die methode in Brussel te gebruiken, plaatst Piromallo zijn zaak in een bredere culinaire lijn dan alleen de Romeinse keuken waarin hij zelf opgroeide.
Een osteria als tegengewicht voor de brasserie
Het concept sluit aan bij een bredere beweging in de hoofdstad, waar kleinschalige zaken met een uitgesproken regionale keuken aan populariteit winnen. Een osteria onderscheidt zich van een restaurant doordat de kaart beperkt blijft, de prijzen gematigd zijn en de nadruk ligt op wijn bij eenvoudige gerechten. In Italië is het van oudsher een plek waar buurtbewoners eerder binnenlopen voor een glas en een bord dan voor een volledig uitgeschreven menu.
Of Osteria Guitare die belofte in Sint-Gillis kan waarmaken, zal de komende maanden moeten blijken. De eerste indrukken wijzen alvast op een keuken die haar klassiekers ernstig neemt, zonder de toegankelijkheid uit het oog te verliezen.




